korku da insanın doğasıdır, doğasında vardır. korku içseldir, kişiseldir; korkutmaca bilinçlidir, bilerek yapılır.
türkiye'de özellikle aydınlar katında korkular yaygındır. iki değişmez korku vardır: emperyalizm ve faşizm. bu ikisinden birden korkanlar olduğundan çok birini baş düşman görüp korkusundan korkutmaca geliştirme yaygındır.
birileri ülkenin her yerinde, her anında, her ilişkisinde türkiye'nin emperyalizmin pençesinde olduğunu gözlediğini belirler. emperyalizm çağı ve olgusu değişmiştir diye karşı çıkamazsın. yanıtı hazırdır: görmüyor musun emperyalizmi ve sızmalarını tepkisinin bir sonrası da emperyalizmden korkmayanların varlığı temelinde emperyalizm korkutmacasına daha da sarılma. emperyalizmle mücadele ve sonunda olmayacak bağlaşıklar arayışı ya da yalnızlaşma. emperyalizm yaptığını yapmıştır ve emperyalizmle mücadele de umutsuz bir dayanaktır öylesine. korkusundan korkutmacasından sonuç alamayanın yalnızlığa itilmesi doğaldır.
çokları ise ülkede sürekli yükselen faşizmden sözederler. faşizmin düşüncesi emperyalizmden de güçlüdür. emperyalizm dıştan gelendir ve dışa direnişe çevreyi ayaklandırmak daha anlaşılır ve olabilirdir. faşizm ise doğrudan içeride yaşanır ve insanı, insanlığı boğucudur. faşizme direniş korkuludur. faşizme direniş zorludur. tüm bunlardan dolayı faşizm korkusu insanda değişmez ve derinlerdedir. ya geç kalınmışsa ya da faşizme direnç gelişmezse korkusu bitiricidir. faşizmin korkusunun getirdiği faşizm korkutmacası dinmek bilmez. neredeyse kendi dışında hep faşizm görenler ve faşizmin ayak seslerinden uyumayanlar faşizm korkusundan korkutmacaya varamadıkları da olur. faşizm korkusuyla edilginleşen insanlar çoktur.
en uçta görünenler de emperyalizmin faşizmle egemen kılındığını, her faşizmin emperyalizmle ilişkli oluşuna vardırırlar. öyle ki, emperyalizmle mücadele, faşizmle mücadeledir özde. faşizmle mücadele ediyorsan emperyalizme de karşısındır varsayımıyla karşıtların gücüne güç katarak korkularından ezilirler.
türkiye'de bu akıllarla yetişmiş ya da akıllarını, düşünmelerini dondurmuş niceleri faşizmle mi, emperyalizmle mi mücadele öncelikli kavgasına da girişirler. faşizm ve emperyalizm korkutucudur ama, günümüzün gerçekliklerini bu korku ve korkutmacalarla yaşamak bitirici olmaktadır.
ortaya çıkan her despotu faşizmle ilişkilendirip yokedilesi saymak yerindedir ama, ne denli geçerlidir? despot ve despotların geliştirdiği çevresiyle çoğunluğa egemen olması durumuna tepkide faşizm yaftasından ötesi gerekir. despotları küçümseyici alaycılık da yanıltıcıdır ve çokça etkin değildir.
emperyalizm de her karşı durulan dış etmeni nitelemekte yetersiz kalmıyor mu? yabancılarla her ilişkide eşitlik istenendir ama çıkarların geçici uzlaşıklığı da yaşanan gerçekliklerdendir. yabana, yabancıya karşıtlığın sonunda yalnızlığın, yalıtılmışlığın korkusunu yaşamadan da, yabancılarla eşitliği başarabilmek kolay değildir ama, tümden olanaksızdır dememeliyiz.
somuta dönersek: akp'nin kötü yönetimini emperyalizmin ezikliğiyle despot yöneticilerinin faşizmi olarak algılamaktan ötesini düşünmemiz gerekir. türkiye'de işleyen demokrasiyi faşizmin, emperyalizmin aracı görmekten uzak durmalıyız. akp'yle somut karşıtlığı temelsiz faşizm ve emperyalizm korkusuna kapılmadan, geldiler gitmeyecekler korkutmacasına aracı olmadan yürütebilmeliyiz. birbirine benzemezleri olmayacak birlikteliklere çekebilmek ya da kurgulamak için faşizm ve emperyalizm korkuları, korkutmacalarını aşmak siyasette öncelikli olmalıdır.
25 eylül 2020, college station, texas.
