her meşe ağacı başlangıçta küçük bir tohumdur. her meşe tohumu meşe ağacına dönüşmez. siyasal yaşamda, temel sorunların başında, bu iki ayrı oluşumu doğru sezinleyememek gelir.
yerde her görülen tohumun, birgün meşe ağacına dönüşür olabilirliğiyle olacağı karıştırılmamalıdır.
türkiye tarihinde sanayi devriminin son büyük işçi sınıfı gösterilerinden bir yaşandı 15-16 haziran 1970'te. 1974 sonrasının toplumsal kabarışında, 15-16 haziran'ın etkisi çoktur ama, meşe ağacı yükselmemiştir. 15-16 haziran 1970 gücünde ve yaygınlığında olmasa da, 2013'teki gezi günleri de çok sarsıcı olmuştur. gezi'den de meşe yükselmemiştir.
21. yüzyıl'ın ilk büyük ve çarpıcı gerçekliğidir "ütopyasızlık!" bunu görüp de, yapay ütopyalar ya da her olagelenden meşe kalıcılığı beklemek ütopyacılığı olmamalıdır. 21. yüzyıl'ın ütopyasız olacağına akıl yürütmek çok daha geçerlisidir.
3 kasım 2002'den bu yana akp tohumlarından meşe oluşacak diye umutlanan akp seçmenleri de, 29 ekim 1923'teki cumhuriyet tohumunun dallarının kesilmesiyle meşenin kuruyacağının korkusundakiler de yanılgılarından gerilemediler.
3 kasım'la akp, abd desteğinde, ab'ye katılmada adımlar atarken kabaran liberal beklentilerin sonu gelmedi. o arada, liberaller diye toplumsallığı olmayan siyasi güç görüntüsü, cumhuriyetçiler içinde ayrılıklara, karşıtlıklara ve sonunda düşmanlıklara dönüştü. 2007'de tbmm'de çoğunluk gücü iktidar olamadığını yaşadı. baskın seçimle oluşan tbmm, akp mhp birlikteliğinde iktidar olduğunu yaşadı.
akp iktidar olmanın gücünü, birlikteliklerini budama olarak kullandı. akp'nin, türkiye'nin anayasallığını ve cumhuriyet geleneklerini yoketme eylemliliği 2007 seçimlerinin tek getirisidir. türkiye cumhuriyeti'ni yürütmüş kurumların bir bir düşüşünü alkışlayanlar, akp'nin ardına takılanlar 2010'da değil ama 2011'de yanıldıklarını sezdiklerinde akp çoğunluktan öteye iktidar idi.
2011'de arap baharı diye yaşananların suriye'de sınırlarımızı aşmasını lozan'ın sonlanabilirliği varsayımıyla karşılayanlar türkiye'nin sınırlarının ötesinde olabileceğini düşünmediler. birinci dünya savaşı sonrasında oluşan devletleri geçici ve yapay sananlar abd/ab ile akp yanlısı olmaktan abd/ab ile akp karşıtlığına evrildiler. oysa, 2011'de abd/ab desteğindeki akplililik siyasetiyle kavgalı olanlar bu evrimi yanlış algıladılar. nasıl ki, akplilik yapan liberaller abd/ab yanlısı konumundaydılarsa, akp karşıtlığında birleşik güce dönüşenler de, nesnel olarak abd/ab yanlısı konumundadırlar.
akplilik yapan abd/ab yanlıları da, akp karşıtlığındaki abd/ab yanlıları da, öznelde ab karşıtı değillerse de abd karşıtı oldukları varsayımındadırlar. birbiriyle akplilik yanlısı ya da karşıtı konumunda kavgalı olanların acıklı siyasi duruşlarından nice insan yaşamını yitirdi, işlerinden oldular ve azardan, yurtlarından olmaları yaşanan gerçekliğe dönüştü.
türkiye'de, bu arada, ne oldukları bilinmez yeraltılıklar da "cemaat/hizmet" derken sokaklara tankları yürüttüler; göklerden hedefsiz bombalar yağdırma hainliğini yaşattılar.
2002 sonrasında yaşanan iktisadi düzelmede, türkiye'nin, özellikle, 1950'lerle durmak bilmeyen, ucuz pahalı demeden borçlanmaların ödemeler dengesizliğinin ve tüketimci yaşamanın özendiriciliğinin tıkanması yeniden gündeliğe dönüştü.
2002'de akp'nin çoğunluk olduğu günlerin abd'si de, türkiye'nin çevresi de, ab de nice siyasi dönüşümler yaşadı. akp, türkiye'yi toplumsal olarak dönüştüremezken, siyasi olarak, tbmm'nin üstünlüğünün ve anayasallığın getirdiği güçler ayrımının yokolmasının yolları açıldı.
2019'un başlarında yaşanacak yerel seçimlerin yerel yönetimleri belirlemesinden öteye getirisi ne oluru kestirmek de, öngörmek de bugünden zordur. türkiye'de yerel yönetimlerden öteye değişim getirecek bir siyasi sonuç yerel seçimlerin getirisi olur mu sorusu bugün boşluktadır. yerel seçimlerin sonuçlarıyla türkiye'de siyasette değişim zorunluluğu kaçınılmazdır demek de zordur ama, olması gereklidir.
akp'nin adım atmaktaki korkusuzluk görüntüsünün, yolun sonunu görmeyen ve yolun sonundan korkarak geriye kaçmasının sonu gelecektir. sonu getirilemeyen adımlarla yürüyerek bir yere varılmadığı akp'nin yaşattığıdır.
19 ekim 2018, college station, texas.
yerde her görülen tohumun, birgün meşe ağacına dönüşür olabilirliğiyle olacağı karıştırılmamalıdır.
türkiye tarihinde sanayi devriminin son büyük işçi sınıfı gösterilerinden bir yaşandı 15-16 haziran 1970'te. 1974 sonrasının toplumsal kabarışında, 15-16 haziran'ın etkisi çoktur ama, meşe ağacı yükselmemiştir. 15-16 haziran 1970 gücünde ve yaygınlığında olmasa da, 2013'teki gezi günleri de çok sarsıcı olmuştur. gezi'den de meşe yükselmemiştir.
21. yüzyıl'ın ilk büyük ve çarpıcı gerçekliğidir "ütopyasızlık!" bunu görüp de, yapay ütopyalar ya da her olagelenden meşe kalıcılığı beklemek ütopyacılığı olmamalıdır. 21. yüzyıl'ın ütopyasız olacağına akıl yürütmek çok daha geçerlisidir.
3 kasım 2002'den bu yana akp tohumlarından meşe oluşacak diye umutlanan akp seçmenleri de, 29 ekim 1923'teki cumhuriyet tohumunun dallarının kesilmesiyle meşenin kuruyacağının korkusundakiler de yanılgılarından gerilemediler.
3 kasım'la akp, abd desteğinde, ab'ye katılmada adımlar atarken kabaran liberal beklentilerin sonu gelmedi. o arada, liberaller diye toplumsallığı olmayan siyasi güç görüntüsü, cumhuriyetçiler içinde ayrılıklara, karşıtlıklara ve sonunda düşmanlıklara dönüştü. 2007'de tbmm'de çoğunluk gücü iktidar olamadığını yaşadı. baskın seçimle oluşan tbmm, akp mhp birlikteliğinde iktidar olduğunu yaşadı.
akp iktidar olmanın gücünü, birlikteliklerini budama olarak kullandı. akp'nin, türkiye'nin anayasallığını ve cumhuriyet geleneklerini yoketme eylemliliği 2007 seçimlerinin tek getirisidir. türkiye cumhuriyeti'ni yürütmüş kurumların bir bir düşüşünü alkışlayanlar, akp'nin ardına takılanlar 2010'da değil ama 2011'de yanıldıklarını sezdiklerinde akp çoğunluktan öteye iktidar idi.
2011'de arap baharı diye yaşananların suriye'de sınırlarımızı aşmasını lozan'ın sonlanabilirliği varsayımıyla karşılayanlar türkiye'nin sınırlarının ötesinde olabileceğini düşünmediler. birinci dünya savaşı sonrasında oluşan devletleri geçici ve yapay sananlar abd/ab ile akp yanlısı olmaktan abd/ab ile akp karşıtlığına evrildiler. oysa, 2011'de abd/ab desteğindeki akplililik siyasetiyle kavgalı olanlar bu evrimi yanlış algıladılar. nasıl ki, akplilik yapan liberaller abd/ab yanlısı konumundaydılarsa, akp karşıtlığında birleşik güce dönüşenler de, nesnel olarak abd/ab yanlısı konumundadırlar.
akplilik yapan abd/ab yanlıları da, akp karşıtlığındaki abd/ab yanlıları da, öznelde ab karşıtı değillerse de abd karşıtı oldukları varsayımındadırlar. birbiriyle akplilik yanlısı ya da karşıtı konumunda kavgalı olanların acıklı siyasi duruşlarından nice insan yaşamını yitirdi, işlerinden oldular ve azardan, yurtlarından olmaları yaşanan gerçekliğe dönüştü.
türkiye'de, bu arada, ne oldukları bilinmez yeraltılıklar da "cemaat/hizmet" derken sokaklara tankları yürüttüler; göklerden hedefsiz bombalar yağdırma hainliğini yaşattılar.
2002 sonrasında yaşanan iktisadi düzelmede, türkiye'nin, özellikle, 1950'lerle durmak bilmeyen, ucuz pahalı demeden borçlanmaların ödemeler dengesizliğinin ve tüketimci yaşamanın özendiriciliğinin tıkanması yeniden gündeliğe dönüştü.
2002'de akp'nin çoğunluk olduğu günlerin abd'si de, türkiye'nin çevresi de, ab de nice siyasi dönüşümler yaşadı. akp, türkiye'yi toplumsal olarak dönüştüremezken, siyasi olarak, tbmm'nin üstünlüğünün ve anayasallığın getirdiği güçler ayrımının yokolmasının yolları açıldı.
2019'un başlarında yaşanacak yerel seçimlerin yerel yönetimleri belirlemesinden öteye getirisi ne oluru kestirmek de, öngörmek de bugünden zordur. türkiye'de yerel yönetimlerden öteye değişim getirecek bir siyasi sonuç yerel seçimlerin getirisi olur mu sorusu bugün boşluktadır. yerel seçimlerin sonuçlarıyla türkiye'de siyasette değişim zorunluluğu kaçınılmazdır demek de zordur ama, olması gereklidir.
akp'nin adım atmaktaki korkusuzluk görüntüsünün, yolun sonunu görmeyen ve yolun sonundan korkarak geriye kaçmasının sonu gelecektir. sonu getirilemeyen adımlarla yürüyerek bir yere varılmadığı akp'nin yaşattığıdır.
